• Eenzame hoogten voor ‘eigenzinnige’ vrouwen uit de 19e eeuw

    24 januari 2023

    In de 19e eeuw was de verwachting dat vrouwen zich concentreerden op de verzorging van het huishouden en de kinderen. Wanneer zij kunst maakten of literatuur schreven, werd dat op een enkele uitzondering na, als iets schandaligs gezien.

    De literatuur zoals de 19e eeuwse sommige vrouwen die schreven werd veelal beschouwd als "lichtzinnig" als het ging over emoties en relaties. Daarnaast beweerde men met een regelmaat dat vrouwelijke auteurs en/of kunstenaars niet in staat waren om dezelfde diepgang of intellectuele complexiteit te bereiken als mannelijke auteurs met hun schrijfsels die doorspekt waren van politieke of historische onderwerpen. Het gevolg was dat sommige zich gedwongen voelden om mannelijke pseudoniemen te gebruiken of ze lieten hun werk door mannen publiceren om het aan de man te brengen. De Engelse schrijfster Emily Brontë publiceerde in 1847 haar boek “Wuthering heights” onder het pseudoniem Ellis Bell. Pas na haar dood in 1848 onthulde haar zus Charlotte dat Emily de auteur was. Nadien werd het boek bekritiseerd als "onbehoorlijk" vanwege het gebruik van gewelddadige en emotioneel intense thema's, evenals haar onconventionele karakterontwikkeling en verhaalstructuur. Doodzonde dat ze in haar korte leven maar een boek heeft kunnen schrijven.

    Lees meer >> | 45 keer bekeken

  • Sinead O’Conor, een feministische schreeuwlelijk?

    17 januari 2023

    In 1987, drie jaar nadat deze boze foto van mij werd genomen, hoorde ik voor het eerst het nummer “Troy" van Sinead O’Connor bij Toppop. Meteen zat ik met mijn neus tegen het beeldscherm geplakt en vergaapte me aan de authentieke kracht van deze vrouw, vond het bewonderenswaardig hoe ze het gevoel van onrecht, machteloosheid, boosheid en verdriet recht vanuit het hart wist te vertolken. Ik herkende mezelf in de muziek, de songteksten van O ‘Conor. Ze deden me denken aan de situatie die ik net had afgesloten. 

    Ik deelde mijn enthousiasme over het nummer met een paar mannelijke klasgenoten op de kunstacademie. ‘Je bedoelt dat feministische schreeuwnummer?’ was hun reactie. Erg grappig, want het gaat helemaal niet over mannen, maar over haar emotioneel en fysiek gewelddadige moeder, over de strijdvaardigheid om het hebben van een eigen identiteit, vrijheid. 

    Onlangs was een documentaire over haar op NPO2. Een bron van inspiratie.

     

     

     

    Lees meer >> | 46 keer bekeken

  • Waarheid een illusie?

    10 januari 2023

    Als er samen met anderen herinneringen worden opgehaald, valt me op hoe verschillend die kunnen zijn. Die afwijkingen lijken te ontstaan door de emotionele inkleuring van het moment, maar ook wat de hersenen opslaan. Om het nog ingewikkelder te maken wordt datgene wat in de loop van tijd vervaagd, opnieuw ingekleurd. Gelukkig maar, anders zou de interpretatie van een geschilderd portret bij elke kunstenaar hetzelfde zijn en het lezen van een roman oersaai.

    Lees meer >> | 39 keer bekeken

  • Dwarsbomers: we hebben ze nodig.

    2 januari 2023

    Herken je dat? Dat je een opdracht krijgt en je jezelf heel veel vragen hoort stellen? Dat je dan aan alle kanten voelt dat men je irritant vindt, of je zelfs beticht van de boel te dwarsbomen? En als je geen antwoorden krijgt op je vragen, dat je dan veel lawaai maakt of juist stil in een hoekje wegkruipt? Dan ben je hoogstwaarschijnlijk iemand die meer gebaat is bij visualisatie van hetgeen er wordt voorgeschoteld. Mensen die plaatjes nodig hebben, i.p.v. praatjes zijn vaak erg goed in het totaaloverzicht en problemen oplossen. Helaas wordt hier nog steeds in het bedrijfsleven, op scholen enz. enz. enz. te vaak aan voorbij gegaan. 

    Lees meer >> | 52 keer bekeken

  • De regel van waarnemen.

    21 december 2022

    Deze foto vond ik bij het opruimen tussen mijn spullen en inspireerde me  om er iets in mijn manuscript over te vertellen.

    Begin twintig was ik, en zat net op Sint Joost toen ik deze cursus theatersport in Breda deed onder de bezielende begeleiding van Rudi Clausse. Kinderlijk eenvoudig leek het, maar daar zaten heel wat regels aan verbonden. Zoals die over aanbod en acceptatie (samenspel): kijk en luister goed naar wat je medespeler inbrengt en speel daar op in. Kennelijk is die regel nodig, zit hij niet als vanzelfsprekend in ons brein gegrift. Het zou anders veel oorlogen en eenzaamheid kunnen voorkomen.

     

     

    Lees meer >> | 83 keer bekeken

  • Kwetsbaarheid jongeren, nog altijd taboe.

    13 december 2022

    Deze thematiek komt zowel in mijn boek als mijn beeldende werk terug. 

    Hoe is het om als kind of jongvolwassene niet te worden gezien? Dat er door hun ouders maar vaak ook door anderen geen plaats is voor hun verdriet en boosheid? Dat ze snel hun tranen wegvegen om geen negatieve reacties teweeg te brengen? Dat ze hun boosheid moeten in houden omdat het op onbegrip en afkeuring stuit en misschien zelfs geweld? 

    In de jeugdzorg waarin kwetsbare jongeren steeds meer aan hun lot worden overgelaten en op social media vooral de positieve verhalen worden geliked, is het voor jongeren te kwetsbaar om te laten zien waar ze mee worstelen. Grote kans dus dat ze zich in emotioneel opzicht afsluiten van de “boze buitenwereld”. Een inkoppertje, want iedereen weet dat, maar groepsgedrag is kennelijk sterker dan dit taboe te willen doorbreken.

    Lees meer >> | 23 keer bekeken

  • Hallo, hoort u mij?

    6 december 2022

    Een luisterend oor. Wie wil dat nou niet!  

    Maar vaak heb je het gevoel niet echt te worden gehoord en dat kan een clash met de luisteraar opleveren. Waarom begrijpt die ander mij niet, denk je dan gefrustreerd.  Het is toch duidelijk! 

    Het mooie aan schrijven is, wanneer je het met (zintuiglijke) belevingen op papier zet en je laat dit aan diezelfde persoon lezen, zul je zien dat het positieve of negatieve dat je is overkomen beleefd wordt en meer begrip oplevert. 

    Dat besef drong nog eens tot mij door na mijn manuscript-analyse door Hedwig van Lier.  Ze was de eerste die het las en bij de bespreking zette ik me schrap voor haar reactie/oordeel. 

    Totdat ze zei: ‘Door mij de personages te laten ervaren, voelen ze van vlees en bloed en dat leidt tot begrip van de keuzes die ze maken.’ 

    Lees meer >> | 21 keer bekeken

  • Stille getuige

    29 november 2022

    Het was al donker toen ik stiekem je achtertuin in liep. Mijn god je was thuis. Er kwam licht door het raam. Nog steeds was die afgeplakt. Misschien wel met dezelfde kranten als toen. Ik tuurde de tuin in. Het had geregend en het gazon glinsterde in het maanlicht als de rug van een kolossaal nat dier. Naast mij in de border stond nog steeds die grote dikke eik, weerbarstig, net als jij. Hijgend en met een bonkend hart gluurde ik van achter de stam opnieuw naar je raam in de hoop op een teken van leven. Waar was ik mee bezig? Ik kwam hier toch alleen voor detailbeschrijvingen om mijn verhaal completer te maken. 

    Nog geen halve meter van mijn voeten vandaan zag ik ineens een paardenbloem. Hij bewoog, strekte zijn steel alsof hij me iets toe wilde fluisteren. Meteen had ik in de gaten dat hij de stille getuige was van dingen waar ik geen weet van had. En die wilde hij nu met mij delen. Ik bukte en vroeg hem of het goed was als ik hem plukte. De bloem knikte en voorzichtig knakte ik zijn steel. Thuis bij de houtkachel en een pot thee erbij vertelde hij me over de dingen die hij vanuit zijn vaste stek had zien gebeuren en waar zijn smalle gele blaadjes nog steeds van trilden. Na dit nieuws vroeg hij of ik geschrokken was. Ik schudde mijn hoofd, gaf hem een aai over zijn kruin. Vlak voor hij definitief zijn kopje liet hangen, noemde ik hem een held en vroeg of hij nog een wens had. Met zijn laatste krachten sprak hij over vereeuwigd willen worden in een lijstje. Nu hangt hij te drogen boven de kachel. 

     

     

     

    Lees meer >> | 24 keer bekeken

  • Verboden gedachten

    23 november 2022


    Wat is indringender? "Verboden" gedachten onomwonden beschrijven of kiezen voor de poëtische benadering? In het geval van Mijn lieve gunsteling geschreven door Marieke Lucas Rijneveld, zou ik zeggen: de poëtische benadering. De ik-persoon (de "dader") uit dit boek komt zo pijnlijk dichtbij, dat je soms het liefst de andere kant op wilt kijken. En precies dat, gebeurt vaak tijdens het tentoonstellen van mijn portretten: mensen kijken de andere kant op of worden boos op de maker.

     

    Een samengevoegd citaat uit Mijn lieve gunsteling:

    ......we zouden diep tussen de ruige wilgenbossen verdwijnen, en de otters, de otters die zouden we vergeten. Ik zou je alleen onderweg nog het ontledingsverhaal vertellen, over hoe je kunt weten hoe oud een marterachtige is geworden. Ik zag aan je gezicht dat je ervan gruwde en tegelijkertijd wellustig meer wilde horen, en ik legde uit dat ze bij een oude otter op de schacht drukken waardoor de penis groot en stijf uit de vacht tevoorschijn komt.....

    ......Later zou je koortsachtig  aan die otter denken in je heerlijke kinderbedje, aan de penis die uit de schacht tevoorschijn kwam, aan de woorden groot en stijf.....

    Lees meer >> | 28 keer bekeken

  • De impact van muziek

    16 november 2022

    Even een nummer opgezocht op Spotify en pats, daar was ik weer in dat ene en misschien wel belangrijkste moment uit mijn leven: Bottom to the top uit 1978 van Joan Armatrading, het nummer dat ik ibegin jaren tachtig ontdekte. De titel alleen al spreekt boekdelen.

    Joan Armatrading is een artiest die altijd trouw is gebleven aan zichzelf. Geworteld in haar muziek en vol vertrouwen in haar capaciteiten, heeft Joan Armatrading in meer dan vier decennia muziek gemaakt zonder toe te geven aan de huidige trends en genres. Een vrouw met ballen. Ik hou er van.

    https://m.youtube.com/watch?v=qXu_Xfn7fYM

    Lees meer >> | 35 keer bekeken

  • Meer blogs >>